viernes, 17 de mayo de 2013




Un novo núcleo
de felicidade cría
ter encontrado.
Unha nova razón
que servise de arranxo
para un corazón
que foi moi danado.

Medo.
Pánico
sinto agora,
de ter caído
nun engano.

Medo de
terme ilusionado
cun home inventado.
Medo,
de ter soñado demasiado,
e de telo feito,
ó grande, ás presas,
demasiado rápido.

Late agora
meu corazón
nun puño agarrado,
coa lentitude
dun aire viciado.
Publicar un comentario